Anicic en Darby huisarts

Van Vredenburchweg c 26
2282SH, Rijswijk zh
0703994664


Onjuiste gegevens?

Over Anicic en Darby

Welkom op de praktijk informatie pagina van Anicic en Darby, Anicic en Darby is een huisarts gevestigd in Rijswijk zh. Op deze praktijk informatie pagina van praktijkindebuurt.nl vindt u informatie over deze praktijk, de bereikbaarheid en contact informatie. Ook kunt u moeiteloos uw route plannen naar deze huisarts aan de Van Vredenburchweg c 26 in Rijswijk zh, via het onderstaande formulier. De praktijk is tevens telefonisch bereikbaar via 070 3994664.

Route naar Anicic en Darby

Deel uw ervaring

Wij willen u vragen om onderstaande criteria te beoordelen waarbij een 1 staat voor zeer slecht en een 10 voor uitstekend.
De velden met een * zijn verplicht.

Heeft u lang moeten wachten op een afspraak? Werd u op de door u afgesproken tijd geholpen of liep de afspraak uit?

Heeft u voldoende informatie ontvangen over uw aandoening/klacht en de behandeling hiervan?

Bent u tevreden over de behandeling? Hoe beoordeelt u het effect van de door u ontvangen behandeling?

Voelde u zich op uw gemak bij de zorgverlener? Was er voldoende aandacht en voelde u zich gehoord? Hoe was de communicatie met de zorgverlener?

Hoe ziet de praktijk eruit? Is de praktijk schoon en hygiënisch? Hoe is de bereikbaarheid? Heeft de praktijk alle faciliteiten voor uw behandeling?


Bij het delen van uw ervaring is alleen uw voornaam zichtbaar. Overige gegevens als uw e-mailadres worden niet vermeld en zijn enkel bekend bij Praktijkindebuurt.nl. Wij respecteren uw privacy.

Man Vrouw

Ervaringen met Anicic en Darby

8.1

,

De relatie met mijn - vanaf vandaag: vorige – huisarts(en), Anicic & Darby, is precies als in het klassieke relatiescenario: scheiden vanwege de schoonmoeder, in dit geval belichaamd door hun assistente, over wie ik in vier jaar tijd maar twee keer daadwerkelijk geklaagd heb. De andere keren heb ik geslikt. Want vier jaar lang moest ik haar bij het telefonisch maken van een afspraak bijna smeken om een consult te plannen. Dat was toch gewoon mijn recht, zeg je? De assistente bleek er echter een eigen mening over de rechten van patiënten op na te houden. “Ik zou heel graag een afspraak willen, ik heb een vreselijk pijnlijke blaasontsteking”. “Vandaag niet, morgen ook niet” werd een refrein. Eén keer viel ik bijna flauw in de wachtkamer, letterlijk voor haar neus; de medewerkers van de inpandige apotheek schoten te hulp om me op een bank helpen, maar de assistente verroerde zich niet. Hoe had ik immers het lef om in haar wachtkamer flauw te vallen? Waarom ben ik dan toch vier jaar lang gebleven? Omdat de huisartsen Anicic & Darby zelf wel normaal zijn. En: eenmaal de barrière genomen en een afspraak gemaakt, had ik alleen met de arts zelf te maken. En ja, ik was ook… loyaal aan mijn huisarts. Waarom ik vandaag dan toch ben weggegaan? Omdat ik gisteren doodleuk niet in haar agenda stond, van de assistente bedoel ik. En dat terwijl het me de vorige keer juist gelukt was om deze afspraak te maken, niet voor mezelf, maar voor mijn dochter. Ik had haar dus eerder van school gehaald, we waren keurig op tijd, om 15:00 uur precies in de wachtkamer. We hoorden dat het uitliep en tijdens het wachten ging ik bij de assistente informeren naar mijn bloedresultaten van… 5 maanden geleden. Vijf maanden geleden had ik er al voor gebeld, natuurlijk, maar toen waren ze nog niet binnengekomen. De afgelopen vier maanden had ik ook nog een paar keer geprobeerd haar te bereiken, maar ze had niet opgenomen. Of het was weer woensdag. Of “de assistente is in gesprek, blijft u wachten a.u.b.” Hoewel ik zelf om die bloedtest had gevraagd, omdat ik in een wetenschappelijk artikel mijn eigen symptomen van jarenlang had herkend (geen Molière, helaas), was ik daarna nooit gebeld dat ik positief was bevonden. Tja, de resultaten waren kwijt. Gewoon kwijt. Geen commentaar. Mijn fout dat ik niet elke dag had gebeld om de resultaten te vragen! Ik ging dus terug naar mijn plek in de wachtkamer, maar op de valreep vroeg ik nog hoe lang ze dacht dat het wachten zou gaan duren. We waren toch de eerstvolgenden? Dat moest gecheckt worden en de assistente verdween naar achteren, terwijl ik voor haar balie bleef staan. En staan. Een kwartier lang. Ze kwam niet terug. De stagiaire die zij aan het inwerken was, zag me daar staan en ging ook maar eens checken. Uiteindelijk kwam de assistente terug: dat we niet in haar agenda stonden, dat er dus geen afspraak was gemaakt, enzovoort. Ik kijk bouche bée. Ik zie ook de blik van mijn dochter: eerder van school gehaald, op haar enige vrije middag die week mocht ze met niemand spelen. Ik kijk terug naar de assistente. “Doe wat je wilt, je kan blijven, maar het is heel druk.” Wat ik had verwacht, was: “Oh, het is een fout, blijft u toch, ik zal het even overleggen met de arts.” Maar niets daarvan. Nee, het was mijn fout dat zij mijn afspraak niet genoteerd had. “Nou, dan wil graag dat jullie mij nog even bellen, want hoe lang moet ik mijn huid blijven insmeren met die cortisonzalf?” Nee, er kwam geen reactie, geen telefoon, wat haar betreft mogen wij kennelijk ons hele leven cortison blijven slikken. We zijn sowieso te veel op aarde. Beste huisartsen Anicic en Darby, jammer! Nu hoop ik op een betere assistente, een humanere, normalere assistente, niet iemand die geen afspraak voor me wil maken. Want dat is mijn recht. Beste stagiaire, zij werkt je in, word alsjeblieft niet zoals zij!
Lees meer

1 ervaring
Anicic en Darby

Zijn de gegevens onjuist?
Vul de nieuwe gegevens hieronder in.

Ervaring van Mira met Anicic en Darby

Op 4 juni 2014 schreef Mira de volgende ervaring:

De relatie met mijn - vanaf vandaag: vorige – huisarts(en), Anicic & Darby, is precies als in het klassieke relatiescenario: scheiden vanwege de schoonmoeder, in dit geval belichaamd door hun assistente, over wie ik in vier jaar tijd maar twee keer daadwerkelijk geklaagd heb. De andere keren heb ik geslikt. Want vier jaar lang moest ik haar bij het telefonisch maken van een afspraak bijna smeken om een consult te plannen. Dat was toch gewoon mijn recht, zeg je? De assistente bleek er echter een eigen mening over de rechten van patiënten op na te houden. “Ik zou heel graag een afspraak willen, ik heb een vreselijk pijnlijke blaasontsteking”. “Vandaag niet, morgen ook niet” werd een refrein. Eén keer viel ik bijna flauw in de wachtkamer, letterlijk voor haar neus; de medewerkers van de inpandige apotheek schoten te hulp om me op een bank helpen, maar de assistente verroerde zich niet. Hoe had ik immers het lef om in haar wachtkamer flauw te vallen? Waarom ben ik dan toch vier jaar lang gebleven? Omdat de huisartsen Anicic & Darby zelf wel normaal zijn. En: eenmaal de barrière genomen en een afspraak gemaakt, had ik alleen met de arts zelf te maken. En ja, ik was ook… loyaal aan mijn huisarts. Waarom ik vandaag dan toch ben weggegaan? Omdat ik gisteren doodleuk niet in haar agenda stond, van de assistente bedoel ik. En dat terwijl het me de vorige keer juist gelukt was om deze afspraak te maken, niet voor mezelf, maar voor mijn dochter. Ik had haar dus eerder van school gehaald, we waren keurig op tijd, om 15:00 uur precies in de wachtkamer. We hoorden dat het uitliep en tijdens het wachten ging ik bij de assistente informeren naar mijn bloedresultaten van… 5 maanden geleden. Vijf maanden geleden had ik er al voor gebeld, natuurlijk, maar toen waren ze nog niet binnengekomen. De afgelopen vier maanden had ik ook nog een paar keer geprobeerd haar te bereiken, maar ze had niet opgenomen. Of het was weer woensdag. Of “de assistente is in gesprek, blijft u wachten a.u.b.” Hoewel ik zelf om die bloedtest had gevraagd, omdat ik in een wetenschappelijk artikel mijn eigen symptomen van jarenlang had herkend (geen Molière, helaas), was ik daarna nooit gebeld dat ik positief was bevonden. Tja, de resultaten waren kwijt. Gewoon kwijt. Geen commentaar. Mijn fout dat ik niet elke dag had gebeld om de resultaten te vragen! Ik ging dus terug naar mijn plek in de wachtkamer, maar op de valreep vroeg ik nog hoe lang ze dacht dat het wachten zou gaan duren. We waren toch de eerstvolgenden? Dat moest gecheckt worden en de assistente verdween naar achteren, terwijl ik voor haar balie bleef staan. En staan. Een kwartier lang. Ze kwam niet terug. De stagiaire die zij aan het inwerken was, zag me daar staan en ging ook maar eens checken. Uiteindelijk kwam de assistente terug: dat we niet in haar agenda stonden, dat er dus geen afspraak was gemaakt, enzovoort. Ik kijk bouche bée. Ik zie ook de blik van mijn dochter: eerder van school gehaald, op haar enige vrije middag die week mocht ze met niemand spelen. Ik kijk terug naar de assistente. “Doe wat je wilt, je kan blijven, maar het is heel druk.” Wat ik had verwacht, was: “Oh, het is een fout, blijft u toch, ik zal het even overleggen met de arts.” Maar niets daarvan. Nee, het was mijn fout dat zij mijn afspraak niet genoteerd had. “Nou, dan wil graag dat jullie mij nog even bellen, want hoe lang moet ik mijn huid blijven insmeren met die cortisonzalf?” Nee, er kwam geen reactie, geen telefoon, wat haar betreft mogen wij kennelijk ons hele leven cortison blijven slikken. We zijn sowieso te veel op aarde. Beste huisartsen Anicic en Darby, jammer! Nu hoop ik op een betere assistente, een humanere, normalere assistente, niet iemand die geen afspraak voor me wil maken. Want dat is mijn recht. Beste stagiaire, zij werkt je in, word alsjeblieft niet zoals zij!

Gemiddelde: 8.1
Wachttijd: 7.8
Accomodatie: 8.6
Behandeling: 8.0

Schrijf u in voor de nieuwsflits!